Pierścienie władzy – recenzja pierwszego sezonu

Pierwszy sezon Pierścieni władzy mamy już za sobą. Twórcom nie udało się spełnić oczekiwań fanów. Udało im się jednak wywołać tak silną falę krytyki i negatywnych reakcji widzów, jak chyba żadnemu serialowi wcześniej. Co jest zasłużoną krytyką, a co tylko głośnym krzykiem? Dziś trudno to rozpoznać.

Amazon porwał się na wielkie dzieło. Wydał na to rekordową sumę środków i liczył, że wszystko pójdzie dobrze. Trafił jednak na fanów, którzy potrafią walczyć o swoją miłość i są wyczuleni na to, gdy coś jest inaczej, niż oczekiwali. Rozumiem to. Znam to. Zadowolenie zagorzałego fana bywa niemożliwe. Gdy coś się zmienia – narzeka, gdy coś jest dokładnie według pierwowzoru – narzeka, że dzieło jest nieoryginalne. Bądź tu mądry. Tolkien ma w popkulturze wyjątkową pozycję. Wpłynął na życie już kilku pokoleń. Jednak w Amazonie postanowili pożyczyć od niego tylko kawałek i uwierzyli, że luki wypełnią po swojemu. Odważne! Nie rozumiem jednak, że powierzyli to wszystko scenarzystom bez doświadczenia i wizji.

Początek dobry

Pierwsze trzy odcinki nie zaczęły się wcale źle. Przedstawiono nam stare, inne, a jednak znajome Śródziemie. Zaprezentowano zastęp nowych postaci oraz starych-nowych bohaterów w nowych kontekstach. Poznawaliśmy unikalny styl wizualny nakreślony ilustracjami Johna Howea oraz Alana Lee, które do perfekcji doprowadził Peter Jackson w swoich dwóch trylogiach. Zyskaliśmy wgląd w miejsca, które znaliśmy tylko ze strzępków informacji i aluzji. W zasadzie to działało.

Potem jednak przedstawianie się skończyło, autorzy musieli zaangażować własne siły i nagle stało się boleśnie widoczne, że z Tolkienem nie mogą się nawet w przybliżeniu mierzyć (zresztą, kto może). Zaczęto nieczule zmieniać i dodawać, spekulować, aż w końcu wszystko rozpadło się znacznie bardziej epicko niż wieża Saurona w Powrocie króla.

Scenariuszowa smocza pustynia

Wyobraź sobie, ile osób kręci się wokół produkcji takiego dzieła. Dziś napisy końcowe są często dłuższe niż sam film. Zdumiewające, że wśród tego tłumu nie znalazł się nikt, kto powiedziałby: „To przecież bez sensu, zróbmy to lepiej, mamy na to dość pieniędzy”. Scenarzystom wydało się jednak rozsądniejsze olanie logiki, ciekawych dialogów czy filozofii pierwowzoru. Większość głównych postaci traci głębię, ich motywacje są dziwne, a słowa wychodzące z ich ust – zagmatwane. Tego nie uratują nawet przyzwoite występy aktorskie.

Gdzieś w połowie sezonu dotarło do mnie, że może męczę się niepotrzebnie. Nie oglądam kultowej adaptacji kultowego dzieła, która zmieni moje życie. Oglądam tylko serial… W końcu złapałem się na heretyckiej myśli – czy to mój problem, że kocham dzieło Tolkiena tak bardzo, iż nie potrafię cieszyć się tym z czystym sumieniem? Rozumiem jednak, że to złe podejście.

Filmy Jacksona wcale nie są doskonałe. Wiele rzeczy pominęły lub zmieniły. Dobrze pamiętam, ilu ludzi wtedy narzekało. Ostatecznie jednak fandom je przyjął, ponieważ biła z nich miłość i szacunek do pierwowzoru. Sam Jackson często powtarzał, że w momencie, gdy był w kropce, zawsze ratowała go prosta rzecz: powrót do tekstu książki. Amazon tymczasem powierzył wszystko scenarzystom, którzy chyba myśleli, że dzisiejszy konsument nie będzie myślał nad logiką fabuły i scen. Błąd!

Piękno ukryte w kupie gnoju

Kiedy odgarniesz to wszystko i minie ból głowy od tych wszystkich regularnych facepalmów, znajdziesz w pierwszym sezonie sporo fajnych rzeczy. Na scenarzystach i reżyserach najwyraźniej mocno zaoszczędzono, więc zostało sporo środków na to, by wszystko wyglądało przepięknie. Mało który dzisiejszy serial ma tak rozmachaną produkcję. Naprawdę miło popatrzeć. Często przez ekran przemyka silny powiew Śródziemia. Atmosfera regularnie działa bardzo dobrze, zręcznie buduje się napięcie i tajemnicę. Niektórym postaciom można nawet uwierzyć i z satysfakcją śledzić ich rozwój. Nawet z tej Galadrieli ostatecznie nie wykluwa się tylko arogancka harpia ślepo goniąca za zemstą.

Za wszystko odpowiadają krasnoludy!

Jednoznacznie najlepszym wątkiem całego sezonu jest przyjaźń Durina i Elronda. Pięknie widać, że gdy odpuści się daremną próbę stworzenia czegoś epickiego za wszelką cenę, to może działać. Tutaj wypływa na wierzch prosta Tolkienowska prawda: przyjaźń i miłość zawsze zwyciężają. Chwilę później przychodzi jednak kolej na wątek z Mithrilem i znów przed ekranem tylko niedowierzająco kręcisz głową. Dlaczego?!

Na mnie działał też bezpośredni, wręcz naiwny „hobbicki” patos, który pasuje mi do późniejszego małomiasteczkowego charakteru i dobroduszności Shire. Ostatecznie nawet pojawienie się Saurona zadziałało, choć nie poświęcono mu tyle uwagi, na ile zasługiwał. Zdumiewające, że na gadki typu „Morze zawsze ma rację” miejsce się znalazło. :)

Pierścienie władzy fana Śródziemia i jego historii zadowolą z trudem. Trudno powiedzieć, czy w ogóle byłoby to możliwe. Nawet jeśli podchodzisz do tego dzieła z naprawdę otwartym umysłem, wciąż pozostaje na podniebieniu dziwny posmak rozczarowania i oburzenia. Zwłaszcza gdy byle głupek z Reddita, piszący na telefonie w toalecie, wymyśla lepsze wątki i dialogi. Miejmy nadzieję, że twórcy wyciągną z tego wnioski i zrozumieją, że do tej marki muszą podchodzić z większym szacunkiem. Potencjał na pewno mają. Jeśli nie przyjdzie jakaś wielka ingerencja produkcyjna, czeka nas jeszcze siedem sezonów. Nie pozostaje nic innego, jak mieć nadzieję. Na razie dostaliśmy tylko bardzo przeciętny (a miejscami mocno poniżej przeciętnej) serial fantasy. Jestem jednak ciekaw, co będzie dalej.

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj imago do preferowanych źródeł.