Lone Wolf – cykl Kai

Ten rok stał się dość przełomowy dla czeskiego mikrokosmosu gamebooków. Wydawnictwu Mytago udał się heroiczny wyczyn, na który społeczność graczy czekała od lat. Tym wyczynem nie było nic innego, jak wydanie nowego, szesnastego już tomu legendarnej serii Lone Wolf, noszącego wymowny tytuł Vashnův odkaz.

Dzięki temu wielu graczy wróciło do całej serii i w ramach nostalgii zaczęło przechodzić ją od pierwszego tomu. Od pierwotnego wydania przez AFSF minęło 30 lat i wielu z nas przydarzyła się przykra rzecz w postaci zgubienia kilku początkowych części. Na szczęście wspomniane wydawnictwo doprowadziło do kompletnej reedycji, która jest dodatkowo wzbogacona o bonusowe historie. Zanim jednak zacznę porównywać stare i nowe wydanie, skupiając się na pierwszej części opowieści – cykl Kai, warto zadać sobie bardzo podchwytliwe pytanie: co sprawiło, że Lone Wolf stał się kultem wśród gamebooków, sprzedając się na świecie w nakładzie prawie 10 milionów egzemplarzy?

Jako pierwszy fakt przychodzi mi na myśl przemyślana fabuła. Joe Dever zabiera nas do świata fantasy Magnamund, gdzie zastosowano klasyczną dualną koncepcję walki dobra ze złem. Oczywiście nasz główny bohater stoi po stronie dobra, gdy jego rodzinny klasztor atakują Mroczni Władcy, chcący pomścić dawną bitwę, w której zostali pokonani. Lone Wolf jako jedyny przeżywa ten atak, a jego celem jest powstrzymanie zwycięstwa Mrocznych Władców w właśnie rozpoczętej wojnie.

Joe Dever dopracowuje ten świat do perfekcji, gdzie w najdrobniejszych szczegółach dopracowane są potwory, poszczególne królestwa, różne zakony bojowe itd. Również dlatego autor jest często nazywany „Tolkienem gamebooków”. Co ważne w kontekście fabuły, to unikalność wykonania, gdzie poszczególne tomy tworzą swego rodzaju serial w odcinkach. Choć w te części można grać samodzielnie, dla pełnego wrażenia z gry i zrozumienia historii warto zacząć od pierwszego tomu.

Drugą rzeczą, która zapewnia unikalne wrażenia z historii, jest śledzenie rozwoju głównego bohatera. Przyczyniają się do tego specjalne zdolności, które postać zyskuje po każdym ukończonym tomie. Z każdą częścią Lone Wolf staje się coraz silniejszy, to samo dotyczy jego umiejętności. Więc podczas gdy na początku przygody możesz cieszyć się, że za pomocą telekinezy przesuwasz kamyk, w późniejszych tomach jesteś w stanie samą myślą wywołać u przeciwnika nieznośny ból. W każdym razie, im większa liczba ukończonych przygód, tym większa szansa na pomyślne zakończenie całej sagi.

Unikalny jest również system gry. W ogóle nie potrzebujesz kości, wszystko zależy od losowej wartości liczb w tabeli losowości. Wystarczy wbić ołówek w określone miejsce i decyzja zapadła. Unikalny i jak na tamte czasy wyjątkowy jest również przebieg walk z wrogami. Opiera się on na różnicy w zdolnościach bojowych głównego bohatera i przeciwnika, gdzie zgodnie z odpowiednią różnicą w tabeli walk określane są różne obrażenia kondycji. Również tutaj wystarczy po prostu wbić ołówek w tabelę losowości. Przy dużej różnicy można zabić przeciwnika od razu (ale to samo może spotkać Ciebie). Co więcej, nawet przy dużej różnicy zdolności bojowych przeciwnik może Cię trafić, dzięki czemu nie musimy się obawiać, że walki staną się stereotypowe.

W ramach grywalności możesz jednak trafić w sytuacje, w których jeden element losowości nagle zakończy przygodę Samotnego Wilka. A to w tomach z wyższym numerem porządkowym potrafi nieźle zdenerwować. Zwłaszcza jeśli grasz w tzw. wersję hard – kiedy po śmierci musisz zacząć od nowa od pierwszego tomu.

Jeśli chodzi o podsumowanie pierwszej serii opowieści zwanej cykl Kai, nasuwa się pytanie, jaka jest jej jakość w porównaniu z kolejnymi seriami? Podczas czytania widać, że autor dopiero rozwijał się w trakcie tworzenia historii. Sam muszę przyznać, że bardziej lubię kolejną serię, cykl Magnakai, który wydaje mi się „świeższy”. Opowiadanie historii ma większe tempo, a sama fabuła jest bardziej wciągająca.

Poszczególne tomy w pierwszej serii różnią się również jakością fabuły i trudnością. Każdy czytelnik serii Lone Wolf ma w cyklu Kai swoich faworytów, u mnie zdecydowanie wygrywa drugi tom Oheň na vodě (mimo błędu faktograficznego z włócznią, przez który bez oszukiwania nie da się ukończyć gamebooka), a tuż za nim plasuje się finałowy tom cyklu Stín na písku, zwłaszcza dzięki egzotycznemu pustynnemu środowisku i przedzieraniu się przez miejską kanalizację.

Z kolei środkowe tomy Kaltské jeskyně i Rokle zkázy uważam za słabsze. Ale jak już wspomniano, co człowiek, to opinia. W kwestii trudności największy „hardkor” widziałbym w przechodzeniu drugiego tomu, gdzie występuje wiele losowych śmierci. Z kolei pierwszy tom to przygoda na rozgrzewkę o niższym poziomie trudności. Oczywiście im więcej doświadczenia i umiejętności zdobędziesz, tym łatwiej ukończyć serię. Co więcej, jeśli w drugim tomie zdobędziesz mityczny miecz Sommerswerd, stajesz się w walkach niemal niezwyciężony.

Na koniec wielu zada sobie pytanie, czy warto kupować nowe wydania od Mytaga, jeśli posiada się już te z pierwotnego wydania. Moja odpowiedź jest zdecydowanie twierdząca – nowe wydania zdecydowanie warto kupić, ponieważ zawierają bonusowe historie. Pierwszy tom jest rozszerzony o równe 200 odnośników opisujących walkę o klasztor Kai, w kolejnych tomach dołączone są bonusowe przygody, które nie kręcą się wokół Samotnego Wilka, ale wokół innych postaci, które spotykamy w głównej fabule.

Jeśli chodzi o ilustracje i główne okładki, muszę powiedzieć, że jestem zachwycony nowym wykonaniem autorstwa Alberta Dal Laga (okładka) i Richarda Longmora (ilustracje). Pierwotne ilustracje nadwornego rysownika Gary'ego Chalka wydają mi się dziecinne, momentami wręcz tanie. Ale spotkałem się też z opiniami, że bez starych ilustracji to po prostu nie to samo. Do czego nie mogłem się przyzwyczaić, to wykonanie reedycji w mniejszym formacie książkowym, gdzie oprócz małych liter najbardziej ucierpiało wykonanie mapy. Ogólnie jednak muszę powiedzieć, że po nowe reedycje sięgam chętniej niż po pierwotne tomy.

Seria Kai to zatem wieczny kult, który choć przewyższany przez kolejne serie, nie może odmówić sobie legendarnego statusu. Nie tylko wpłynęła na kolejnych twórców gamebooków (u nas np. świetny cykl Gabriel Knox pióra Jirki Mikulíka), ale przede wszystkim zyskała wielu wiernych fanów. Każdy bowiem chce być ostatnim rycerzem Kai, Samotnym Wilkiem, walczącym ze swoimi unikalnymi zdolnościami przeciwko Mrocznym Władcom.

autor: Ondřej Kovář

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj imago do preferowanych źródeł.