Książka ma lekko obity róg. (zobacz zdjęcie)

Podręcznik Castle Xyntillan zawiera przygodę dla postaci na 1. do 6. poziomie, rozgrywającą się na trzech ogromnych poziomach złożonego megadungeonu. Statystyki w przygodzie są kompatybilne z różnymi systemami OSR, na przykład Swords and Wizardry. W zestawie znajduje się osobny dodatek z mapami.

Wahasz się? Przeczytaj tę recenzję autorstwa Bryce'a Lyncha. "This however IS the only adventure you ever need. You could run a party through this for YEARS, with more than enough information present to riff on. A perfect OD&D product, with whimsy and wonder without going off in to Funhouse territory."

Podręcznik jest w języku angielskim, w twardej oprawie, ma 132 strony.

Castle Xyntillan należy do moich osobistych "The Best" współczesnej sceny OSR… „Straszny” zamek zaprojektowany jako megadungeon. „Straszny” w cudzysłowie, ponieważ jest to taka stylizowana, zabawna straszność – śpiewające szkielety w mundurach, ożywione posągi, mówiące obrazy, groźne wycie, wypchane potwory… Budowla jest ogromna (300 lokacji), wypełniona przedziwnymi pułapkami. To zdecydowanie nie tylko walki, jest tu też mnóstwo nieoczywistych zagadek, dziwnych magicznych przedmiotów, 60 postaci niezależnych (!). Nie jest to oczywiście „realistyczne”, niemniej jednak gra ma swoją wewnętrzną logikę, tematyczne kręgi, powtarzające się motywy, a gracze mogą zaobserwować, jak to wszystko funkcjonuje…

W przypadku megadungeonów istnieje ryzyko, że staną się powtarzalne, że po prostu ciągle to samo zacznie cię nudzić. Uważam, że Xyntillan skutecznie tego unika – późniejsze, trudniej dostępne fragmenty tematycznie się zmieniają, oczywiście rośnie poziom trudności, w pewnej fazie otoczenie wokół ciebie całkowicie się przekształca, niemal jakbyś trafił do jakiejś baśni. Moduł ma również wbudowanych kilka „questów”, które gracze mogą odkryć i rozwiązać, co nadaje grze strukturę, aby nie była tylko bezcelowym błądzeniem w kółko. Dodatkową dynamikę wprowadza rozwijająca się relacja z członkami tutejszego rodu Malévolów, którzy mają między sobą różne krzywdy i intrygi.

Xyntillan to po prostu świetny przykład level designu otwartej gry typu sandbox. Możesz iść gdziekolwiek i robić cokolwiek… a gdziekolwiek pójdziesz i cokolwiek tam zrobisz, powstanie jakaś ciekawa linia fabularna. Różne lokacje są ze sobą powiązane, nawiązują do siebie i wpływają na siebie, różne elementy lub „zadania” zachęcają do dalszej eksploracji…

Z recenzji Jiříego Petrů na Rpgforum.cz