Gracze wykorzystują karty bitewne do manewrowania swoimi czołgami, ostrzeliwania wroga i zdobywania punktów zwycięstwa za realizację zadań oraz eliminację wrogich maszyn i ich załóg.

Świt nadchodzi jak zawsze. Słońce wyłoniło się zza zamglonego horyzontu i nisko zawisło na jesiennym niebie. Wszystko wygląda tak zwyczajnie, jak to tylko bywa na tych stepowych polach i łąkach. Porucznik Otto Carius wyjrzał z wieży dowodzonego przez siebie Tigera i zaczął lustrować okolicę. Spojrzał w lewo, potem w prawo. Szukał celów w terenie. Wziął głęboki oddech. Z wnętrza dusznego czołgu wydobywał się zapach metalu, skóry, potu i zwietrzałych papierosów. Badał krajobraz i nasłuchiwał. Z bijącym sercem i wyostrzonymi zmysłami był pełen oczekiwania. Dla dowódcy Cariusa takie bitwy to coś więcej niż tylko wojenny pojedynek. Tiger jest ponad artylerią rakietową, bombowcami, okrętami podwodnymi, myśliwcami, a nawet ponad 88-milimetrowym działem Flak. Między jego Tigerem, plutonem a zwycięstwem stoją tylko czołgi T-34 Armii Czerwonej!

Nagle po jego prawej stronie z wysokiej, suchej stepowej trawy poderwały się spłoszone gęsi. Szybko odleciały z pola widzenia. Dowódca Carius gwałtownie skierował wzrok w prawo i tam jego oczy napotkały niewyraźny, cichy i złowieszczy zarys… radziecki T-34! Załoga wewnątrz Tigera była w pełnej gotowości. W ciasnej przestrzeni czołgu wszyscy zajęli swoje stanowiska. Z radia usłyszeli meldunek: „Widzę ich na 1600, 1600!”. Kierowca próbował zlokalizować T-34 przez swój wąski, prostokątny wizjer. W tym czasie do komory załadowano pocisk przeciwpancerny. Celowniczy krzyknął: „Gotowy do strzału!”. Jego serce również biło jak oszalałe. Nagle wybuchł hałas – skrzynia biegów, łoskot kół jezdnych kopiujących teren, wibracje silnika… a potem: „Pozycja wieży, pozycja wieży”, pada rozkaz dla kierowcy, „Ustawić kąt, ustawić kąt… USTAWIĆ KĄT!”. Wieża powoli się obraca, słychać dźwięki mechanizmów. Jest jednak wolno, bardzo wolno! Czujny celowniczy jest podniecony. „Mam ich na celowniku, 1400… 1200! Widzicie go, widzicie go?”. Panika, strach i adrenalina są namacalne. „Mam ich, dowódco, mam ich!”. Czołg porusza się naprzód i pada oczekiwany rozkaz… „OGNIA!”. Celowniczy mierzy, naciska spust i pocisk opuszcza lufę…